مدتي است يه واژه من در آوردي كرارآ در نشريات سياسي كشور به چشم مي خورد و آن بيان عبارت " كوتوله هاي سياسي " است ! تشبيه كردن سياستمداران كوچك و تازه كار با لفظ كوتوله ، به عقيده من توهين به اين قشر انسان هاي شريف است . شايد هم من اشتباه مي كنم . به هر حال همه شما در كوچه و خيابان بارها با انسان هاي خيلي قد كوتاه اي مواجه شده ايد كه در حال تردد اند . يا به كاري مشغول هستند . شايد براي دقايقي محو تماشاي حركات آن ها شويد . و شايد هم از خود بپرسيد ، اين كوتوله ها چگونه زندگي مي كنند ؟ چه كاري از عهده آن ها بر مي آيد ؟ و ....

                                                                    اين تصوير آرشيوي است

بعضي از اين افراد در سينما حضور دارند . معروف ترين چهره كوتوله  در عالم فيلم و سينما ، " اسدالله يكتا " است كه از دوران قبل از انقلاب اغلب در فيلم هايي با ژانر كمدي به ايفاي نقش مي پرداخت . اين مرد شريف اكنون سال هاست كه در ميدان هفت تير تهران براي امرار و معاش به سيگار فروشي مشغول است . روزي بر حسب شوخي از وي در مورد سرمايه سال ها تلاش بازيگري اش رو پرسيدم ، لبخندي زده و در حالي كه به بساط سيگار هايش اشاره مي كرد گفت : زده ام به كار و تجارت ........!!

اغلب كساني كه در  همين حوالي فرودگاه خودمون مهرآباد عبور كرده اند ، يا در بخش جنوبي اش كه پايگاه  نيروي هوايي قرار دارد ، ممكن است بارها افراد كوتاه قد يا همون " كوتوله " را ديده  باشند كه در حال تردد به پايگاه اند . شايد از خود پرسيده باشيد اين افراد چه كارايي در ارتش و فرودگاه دارند ؟ براي آگاهي شما عزيزان گرامي ، به معرفي يكي از اين آدم ها كه همسايه ام  بود مي پردازم :

چند ماهي از ازدواج ام نگذشته بود كه به خونه هاي سازماني نيرويي هوايي واقع در منظقه هوايي مهرآباد نقل مكان كردم . اتفاقآ در همسايگي ما ، يكي از همين انسان هاي شريف كه او هم تازه به جرگه متآهل ها پيوسته بود ، زندگي مي كرد . اسمش " محمد " بود و قبلآ در آشيانه ديده بودم . فقط دورا دور با او سلام عليكي داشتم . ولي از تخصص او و اين كه در آشيانه هواپيما چه كار مي كنه ، بي خبر بودم . آدم خيلي خون گرم و معاشرتي بود . با همه سلام و عليك و شوخي مي كرد . البته يك كوتوله ديگه هم در آشيانه بود . ولي مانند محمد آقاي ما ، معاشرتي نبود . هميشه تو لاك خودش بود . يه كم هم خشك و عبوس بود ....

البته اين رو هم بگم كه سن و سال محمد آقا خيلي بيشتر از من بود . فكر كنم بيست سالي از من بيشتر داشت . ولي اصلآ به قيافه اش نمي خورد كه چند سال دارد . خيلي شيك پوش و منظم بود . هميشه كت شلوار تميز و اتو كشيده مي پوشيد . گاهي هم كراوات مي زد. اما وقتي به اداره مي آمد ، يه لباس كار سراسري سفيد رنگ به تن مي كرد . و مثل اطباء خيلي ابهت پيدا مي كرد ...

اگه شما به چهره اين آدم كوتوله ها دقت كنيد ، مي بينيد بعضي از آن ها فقط قد و قواره اشان كوچك است ولي سرو صورت آن ها مثل آدم هاي بزرگ است . يا اين كه هيكل آن ها  از تناسب معتدلي برخوردار نيست . ولي خدايش اين محمد آقاي ما ، به نسبت متعادلي كوچك شده بود . مثل تصوير انسان قد بلندي كه شما بخواهيد در ابعاد خيلي كوچك تر در بياوريد . و همين مسئله بر خوش تيپ بودن او صحه مي گذاشت . خودش مي گفت : دز زمان  شلوغي هاي شهريور 1330 ، كه ثبات سياسي كشور دچار آشفتگي شده بود ، او به عنوان يه مبارز جوان فعاليت سياسي مي كرده است ! و در روزي كه ماموران امنيتي براي دستگيري  به منزل اش كه در آن روزگار در يكي از شهر هاي شمالي كشور زندگي مي كرد ، مي ريزند وي در زير برگ بوته كدو در باغچه حياط مخفي مي شود ......!!

در آلبوم عكس هاي نوجواني او ، من تصاوير شگفت انگيزي مشاهده كردم . مثلآ در تصويري او سوار بر كالسكه كوچكي شده بود كه به وسيله يك اردك كشيده مي شد !! و در عكسي ديگر ديدم درون قفسي كوچك قرار گرفته است و يكي از خوانندگان قفس او را به روي شونه اش نهاده است !! كلي از اين تصاوير جالب و باور نكردني داشت كه در جشنواره ها و مراكز فرهنگي - تفريحي گرفته بود ..

محمد با يك خانم قد بلند ازدواج كرده بود . و حاصل اين پيوند ، سه فرزند طبعيعي بود . وي داراي يك دختر و دو پسر بود . كه با دو فرزند من ، هم سن و سال بودند . جالب تر از همه اين كه ، قد خانم او از همسر من هم بلند تر بود .زندگي آروم و بي سر صدايي داشت . اما گاهي بچه هاي پايگاه او رو اذيت و تمسخر مي كردند . و او با چهره خندان خود ، آن ها رو از اين كار باز مي داشت . همه خريد هاي منزل رو خودش انجام مي داد . يه روز ديدم مرغي پر كنده اي رو خريده و داشت به خونه مي برد . طفلك مرغه پاهاش تو دست ممد بود ، ولي سرو كله و نيمي از بدنش به خاطر كوتاهي قد او ، بر روي زمين در حال كشيده شدن بود ....!!

تصوير آقاي اسد الله يكتا صرفآ جنبه تزئيني دارد .

وقتي بچه ها كمي بزرگ شدند ، گاهي به خاطر قد كوتاه پدرشون رنج مي بردند . مخصوصآ در روزهاي دعوت اولياي دانش آموزان به مدرسه ، اين رنجش بيشتر مشهود بود . اين اواخر كه همسرش به اصطلاح امروزي گشته بود ، مشكل بچه ها رو داشت . و هميشه با حفظ فاصله از محمد در خيابان راه مي رفت . روزاي اولي كه به خونه هاي سازماني آمده بودم ، اغلب تو آسانسور ساختمان تعدادي آجر مي ديدم . و مرتب به بيرون پرت مي كردم . ولي باز هم مي ديدم در آسانسور گذاشته اند . يك روز ديدم محمد آن ها رو اون جا قرار داده و با رفتن روي آجر ها و به كمك شونه سرش ، مي پرد بالا تا دستش به دگمه آسانسور برسد ......!!

 اوايل انقلاب بود . در همون كش و قوس بازسازي پرسنل ارتش ، يك شير پاك خورده اي براي اين بنده خدا زده بود ! از اين رو حكم اخراجش آمده بود . طفلك خيلي ناراحت بود . و مي گفت كاري از دستم ساخته نيست . متقاعدش كردم تا بره اداره عقيدتي - سياسي ارتش و با اون ها صحبت كنه . مي گفت فايده اي ندارد . گفتم باور كن آن ها نمي دانند كه تو يه ذره قد داري . فكر مي كنند يه آدم چار شونه و شروري هستي ... تو برو اگه بد ديدي با من ...

بنده خدا رفت ستاد نيروي هوايي ، خودش تعريف مي كرد وقتي وارد جلسه شورا شدم ، ديدم همه آقايون مخصوصآ آقايون روحاني با ديدن من جا خورده و متعجب گرديدند . خطاب به آن ها گفتم : آقايون محترم ... فكر مي كنيد اگه تمام سر تا پاي من آتيش بشه ، كجا رو مي تونم بسوزانم ؟!! همچنين به آن ها گفتم : اصلآ فكر كنيد تمام هيكلم شده يوزي ( يك نوع مسلسل )   ....... كجا رو مي تونم از بين ببرم ؟‌!! و همين دفاعيات باعث تجديد نظر در تصميم شورا گشت و محمد دوباره به سر كار برگشت  . ...

گفتم كار ولي يادم رفت بگم شغل او و همكارش در فرودگاه چيه ؟  اين افراد به خاطر جثه خيلي كوچكشون ، وارد محوطه باك هاي هواپيما گشته و در صورت بروز هر گونه نشتي و يا ايرادي ، آن را بر طرف مي نمودند . جالب است بدانيد لوله هاي عبور سوخت هواپيما بقدري تنگ و باريك هستند كه دست انسان به زور داخل آن مي شود . ولي محمد با جثه بسيار ريزش خيلي راحت از اين سو وارد و از سوي ديگر خارج مي شد . هر وقت هواپيما نشتي بنزين داشت ، محمد رو مي ديدم با يك چسب ماتيكي و آن لباس سفيد و مرتب اش فوري حاضر مي گشت و بعد از دقايقي با امضاي فرم رفع عيب ، اجازه پرواز به ما مي داد . بله دوستان او سر متخصص با تجربه بخش  تعميرات بود ......

هميشه جلوي خونه شون يه جفت كفش درست اندازه پاي عروسك به چشم مي خورد . وقتي از همسرش مي پرسيدم وقتي دعواتون مي شه چكار مي كني ؟ مي گفت : سريع محمد رو بغل كرده و تو طاقچه مي گذارمش تا عصبانيت اش بيفته . ولي از شوخي گذشته ، بسيار مرد محترم ، خانواده دوست و زحمت كشي بود ....

15-16 سالي است كه ديگه از محمد خبري نداشتم . يعني از روزي كه از پايگاه بازنشسته شده بودم . اما همين يكي دو ماه پيش ، دخترش با تلاش فراوان در جستجوي دختر من بود كه بر حسب اتفاق ، تلفن ام رو پيدا مي كنه . وقتي سراغ پدرش رو گرفتم گفت : سال هاست كه اون هم بازنشسته شده است . و در يك شركت رنگ سازي حوالي ميدان هفت تير مشغول به كاره . با گرفتن شماره همراهش ، يه روز بهش زنگ زدم . اول منو نشناخت ! اما وقتي گفتم من همون كسي هستم كه از روي سرت با موتورسيكلت پريدم ، فريادي از شوق كشيده و گفت : بهروز تويي ؟‌...

با احترام و سپاس :

بهروز مدرسي

                                                               ايام به كام