يك اعتراف صادقانه :

قبل از هر چيز بايد اعتراف كنم ، من از اون دسته آدم هايي نبودم كه قبل از انقلاب هيچ مبارزه اي نكرده باشد ، اما بعد از انقلاب به فاصله تنها يك شب ادعاي انقلابي بودن داشته باشد . حقيقت رو بخواهيد در جريان تحولات مردمي پيش از انقلاب ، تنها يه نظاره گر بودم . نظاره گري كه هيچ گونه شور انقلابي و داعيه سرنگوني رژيم شاهنشاهي رو نداشتم . تنها دليلش هم فكر كنم به خاطر تلقين هاي مدام پدرم كه نظامي بود. او  از همون كودكي به ما آموخته بود كه "شاه " و خاندان سلطنتي رو دوست داشته باشيم ....

مضاف بر اين كه از همون دوران طفوليت ، در ميان عده اي رشد و نمو كرده بودم كه جملگي تفكرات پدرم رو داشتند . هميشه در خونه هاي سازماني ارتش زندگي مي كرديم . شايد اگر در شهر زندگي و تحصيل مي نمودم ، بخاطر معاشرت با مردم عادي و جامعه شهري ديدگاه ام عوض مي شد . بعد از اين كه به خاطر ادامه تحصيل از پادگان نظامي ( قوشچي ) واقع در اروميه به تهران آمدم ، همين عشق و احساس هميشه با من بود ....

وقتي هم كه به نيروي هوايي پيوستم ، القاي ايدولوژي " شاه دوستي " بيشتر گرديد . خب من هم زمينه هاي لازم رو از قبل داشتم . به همين دليل وقتي حركت مبارزه جويانه مردم با رژيم آغاز شد ، تنها يه تماشاگر بودم همين ! اما از آن جا كه پرسنل نيروي هوايي زودتر از ساير نظامي ها به صف انقلابيون پيوستند ، من هم ناخواسته به درون اين موج خروشنده كشيده شدم . و از اين جا بود كه دلهره هاي من آغاز شد ....

10 روز در به دري و اضطراب :

زمستان 57 بود . اعتراضات و تظاهرات مردمي هر روز ابعاد تازه اي مي گرفت . ديگه علنآ مردم در شعار هاشون واژه " مرگ بر شاه " رو بدون هيچ وحشتي به زبان مي آوردند . اين حركت ها در نيروي هوايي بيشتر به چشم مي خورد . همون طور كه گفتم ، اوايل يه نظاره گر بودم . راستش رو بخواهيد ، خيلي هم ترسو بودم !! به طوري كه وقتي شب ها صداي تير اندازي و رگبار بيرون از خونه هاي سازماني به گوش مي رسيد ، سعي مي كردم از رفتن به سوي پنجره ها خوداري نمايم !! ....

چيزي به سرنگوني نظام باقي نمانده بود . پرسنل نيروي هوايي هر روز از محل خونه هاي سازماني با زن و بچه جمع مي شدند و با دادن شعار هاي ضد رژيم ، از پايگاه بيرون آمده و به سمت ميدان آزادي ( كه اون موقع ميدان شهياد مي ناميدند ) راه مي افتادند . و طبيعي است كه مردم انقلابي هم در بين راه به آن ها مي پيوستند و جمعيت معترض مبارز ، بيشتر و بيشتر مي گرديدند . اين رو هم بگم كه عوامل ضد اطلاعات و ساواك هم بيكار ننشسته ، و مرتب از پرسنل عكس مي گرفتند تا سر فرصت پدرشون رو در بيارن ......

در يكي از همين روزها وقتي صداي شعار ها رو از تو پايگاه شنيدم ، براي نظاره از خونه بيرون آمدم . و جلوي بلوك ايستادم . همكارانم رو  ديدم كه با خانواده هاشون تازه راه افتاده اند . يكي دوتا از دوستان خيلي نزديك ام رو در ميان جمعيت ديدم . و آن ها از من خواستند به آن ها بپيوندم !! نمي دونم چي شد كه روم نشد بگم من نيستم . نا خود آگاه به سوي آن ها رفتم . قصد داشتم بعد از سلام و عليك ، برگردم . ولي انگار نيرويي منو با خودش مي كشيد . يك چند قدمي كه رفتم ، ترس همه وجودم رو گرفت ....

از شانس من بدبخت فلك زده ، اون روز عوامل ساواك به همراه پرسنل ضداطلاعات ، مرتب از پرسنل عكس مي گرفتند . قيافه من هم كه تو اون همه آدم تابلو بود !! در اصل احساس مي كردم گاو پيشوني سفيد هستم . همش با خود مي گفتم اين چه غلطي بود كه كردم . حسابي ترسيده بودم . شرايط طوري بود كه نمي تونستم ازشون جدا شوم ! خلاصه ما راه افتاديم و بعد از عبور از خيابان هاي داخل پايگاه ، از جلوي گيت دژباني بيرون آمديم . در خيابان اصلي مردم هم به ما پيوستند ...

بعد از ساعاتي به ميدان آزادي رسيديم و يكي از بچه هاي افراطي با صداي بلند بعد از سخنراني ، قطعنامه اي رو هم قرائت كرد . در ادامه رفتيم تو بلوار ، خيابوني كه به فرودگاه مهرآباد ختم مي شد . همون جايي كه سازمان نقشه برداري و هواشناسي قرار داره . هنوز چند صد متري جلو نرفته بوديم كه ديدم ، انتهاي خيابان رو نيروهاي ارتش و شهرباني بسته اند ! حالا بيا و درستش كن ! يه چند قدم اون طرف تر هم دو تا تانگ در طرفين بلوار پارك كرده بودند ! خدا به دادمون برسه ...

فرمانده گارد  يه سرهنگ بلند قامت با چهره اي سوخته كه نشون از غير بومي بودن اش رو مي داد ، جلوتر از همه در حالي كه بلند گوي دستي همراه داشت ، از ما خواهش كرد كه متفرق شويم . اما كو گوش شنوا ؟! همون فردي كه با صداي نتراشيده اش قطعنامه رو خونده بود ، از همه خواست اهميت نداده و خودش جلوتر از بقيه راه افتاد . جناب سرهنگ با لهجه جنوبي اش اوايل مرتب خواهش مي كرد كه كار احماقانه نكرده و متفرق شويم . اما وقتي ديد كسي تره به حرف هاش خرد نمي كنه ، لحن گفتارش عوض شد ....

اين بار صدايش تبديل به نعره گشت و در حالي كه بقيه افراد مسلح همراه اش به سوي راه پيمايان نشونه رفته بودند ، سوگند خورد كه اجازه شليك دارد . و خواست نگذاريم دستش به خون هم كاران نظامي خودش آلوده شود . اما وقتي ديد حرف هايش تآثير آن چناني نداشته است ، چند تير هوايي شليك نمود . من به دوستام گفتم اين كه راه مبارزه نيست ، خب بيا ما بر گرديم !! و ديدم بچه ها هم دارند به تدريج بر مي گردند . خلاصه جريان بخير گذشته و با همون دوستانم به خونه برگشتيم ...

از همون شب بگير بگير ها شروع شد . شبي نبود كه يه عده اي رو نگيرند ! نيروهاي امنيتي مخصوصآ شب ها مي ريختند در خونه بچه ها ، و بي سرو صدا طرف رو مي گرفتند مي بردند زندان جمشيديه . نمي دونم چطوري حال و روزم رو بيان كنم . ديگه داشتم از وحشت گير افتادن سكته مي كردم . همش با خودم مي گفتم اي كاش لااقل مبارز بودم ! آخه خنده داره يكي كه اصلآ تو خط مبارزات سياسي نيست ، به خاطر يه حماقت آبرو حيثيتش بره و شبانه عين گربه بگيرنش و با پس گردني ببرن زندون !!

اولين كاري كه كردم ، زن و بچه ام رو بردم خونه مادرش اينا و صبح ها از اون جا به اداره مي رفتم . مي دونستم كه از تو اداره كسي رو نمي گيرند . ولي مگر خواب و خوراك داشتم ؟‌!  خبر دستگيري هاي شبانه خيلي زود به گوشم مي رسيد كه مثلآ ديشب فلاني رو گرفتند . تعداد پرواز ها هم نسبت به قبل كم تر شده بود . حتي پرواز هم به من آرامش نمي داد . يه چند روزي رو به اين ترتيب گذروندم .يه شب به بچه ها گفتم شب مي رم خونه مون تو پايگاه ! شما نگرون نشويد . ولي به خونه كه رسيدم ، بعد از ساعاتي ، از ترس دستگيري رفتم خونه يكي از دوستان صميمي ام ...

نيمه هاي شب بود كه ديدم ريختند خونه همسايه مون كه افسري بي آزار و مثل من تو خط مبارزه و اين حرف ها نبود . طفلك هر چه قسم مي خورد كه تازه از ماموريت آمده و تو هيچ راهپيمايي شركت نكرده ، كسي به حرف اش گوش نمي داد . طفلك رو همون شبانه به زندان دژبان مركزي برده  و سرشو از ته تراشيدند  ! بعد ها فهميدم اشتباهي اونو گرفتند ، تشابه فاميلي اش با يكي از به اصطلاح مجرم ها ، سبب جلب اش شده بود . تو خونه دوستم با هر صداي پايي ، يك متر از جايم مي پريدم ....

خوب يادمه اون روزسر شيفت بعد از ظهر بودم . به محض اين كه به خط پرواز رسيدم ، گفتند ضد اطلاعات احضارت كرده اند . ديگه دنيا پيش چشمم سياهي رفت . گفتم كارم تموم شد . با ترس و لرز رفتم  ستاد پايگاه .افسر ضد اطلاعات فردي قد كوتاه و كچل بنام احمدي بود . با ديدن من گفت آقاي غلامرضا - ت در شيفت شماست ؟ با تته پته گفتم بله قربان . گفت به ما گزارش دادند كه او سر دسته راهپيمايان و از عوامل مهم اختشاشگران است . به محض اين كه اومد به من اطلاع بده ...

اي داد و بيداد .. عجب ماموريتي به من محول كرد . غلامرضا از دوستان صميمي ام بود . اون روز هم به دعوت وي رفته بودم راهپيمايي ! اگر خبر بدهم ، كه در ذات من نيست . اگه نگم ، طفلك رو مي گيرند .. چكار كنم ؟ دعا مي كردم كه نياد . ولي همه اش با خود فكر مي كردم اگه بياد كه نمي تونم بگم بره ، بچه ها گزارش خواهند داد ... يهو به فكرم رسيد يه جور هايي ندا بهش بدم . به يكي از بچه هاي شيفت كه بهش اطمينان كافي داشتم و مي دونستم دهن اش سفت است گفتم : فلاني مي ري جلوي در پايگاه و آن قدر صبر مي كني تا غلامرضا پيداش بشه ...

وقتي ديدي مي گي مدرسي گفت : من نبايد امروز تو رو ببينم . و بگو يه جور هايي خودش رو گم و گور كنه .. طرف هم يكي دوساعتي معطل مي شه و با ديدن دوستمون پيغام من رو بهش مي ده . او هم سريع مي فهمه كه جريان چيست . و بلافاصله غيبش مي زنه و ديگه تا روز بعد از پيروزي انقلاب پيداش نمي شه .راستي فراموش كردم بگم كه همون دوستي كه شب خونه اش خوابيده بودم ، بخاطر نفوذي كه در ضد اطلاعات داشت ، به من اطمينان داد كه عكس من اون جا نيست . و همين امر كمي از اضطراب منو گرفت ...

در اولين روز پيروزي انقلاب ، غلامرضا پيداش مي شه . بعد از فرار حتي شنيده بودم كه حكم تير اش هم صادر شده بود ! نگو واقعآ يكي از سردسته هاي رده بالاي مبارزات بر عليه رژيم شاه بوده است . به همين دليل به محض ورود ، عضو سه نفر شوراي فرماندهي پايگاه انتخاب مي شه . ديگه حسابي اين دوست ما قدرت رو در دست مي گيره . و همه كاره منطقه هوايي مهرآباد مي شود . يادم است بعد از يك هفته از به قدرت رسيدن اش ، از من هم دعوت كرد كه شورا بروم . ولي من قبول نكردم . خيلي تعجب  كرده بود كه چطور ممكن است يكي از اين پست و مقام چشم پوشي نمايد ؟!!

بعد از مدتي ديدم يك دستگاه  خودرو ي بسيار شيكي كه از مستشار هاي آمريكايي به جا مونده بود ، توسط رانندهاي براي من فرستاد تا استفاده نمايم . سويچ رو به همون راننده دادم و گفتم سلام برسون و به برادر غلامرضا - ت بفرما كه من خودم اتوموبيل دارم . به كسي كه ماشين ندارد ، بدهد !

با احترام و تشكر :

بهروز مدرسي

در پست بعدي در باره پرواز با فرماندهان حكومت نظامي ، سران عالي رتبه نظام كه اعدام شدند و خاطرات آخرين روزهاي آنان  خواهم نوشت

                                                                                            ايام به كام