با خود فکر کردم در این شرایط حتمآ باید یک ساعت هم سین جیم پس بدم ..  با بی حوصلگی بر گشتم به سوی خودروی گشت . تا اومدم سلام کنم ، پيش دستي كرده و سلام  داد . سرم را بالا كردم ديدم افسر گشت با مهرباني و جهره خندان از من پرسيد : اشكالي پيش آمده است ؟

چهره مهربان او تمام پيش داوري هايم را از بين برد . در پاسخ به آن افسر گفتم ، خير فقط پنچر كرده ام . او با همان عطوفت كه من كمتر در سيماي مردان قانون ديده بودم ، ادامه داد : مي خواهي كمكت كنم ؟ بقدري اين جمله او به دلم نشست كه حد ندارد . از او تشكر كردم و به كارم ادامه دادم .

بعد از اتمام كار با خود فكر كردم اگر او با چهره اي عبوس طبق وظيفه اي كه دارد اگر مي خواست مداركم را بازديد كند ، چقدر اول صبحي دمغ مي شدم . و كلي هم وقتم گرفته مي شد . لذا در قلب بيمار خود برخورد انساندوستانه او را تحسين كردم . زيرا به خوبي در چهره و كلام آن افسر پليس كوچكترين تعارفي را نديدم . هر چه گفت ، صميمي و از ته دل بود . از اين رو وظيفه خود دانستم در اولين فرصت اين رفتار انساندوستانه مامور كلانتري فرودگاه امام ( ره ) را منعكس نمايم . اين كمترين كاري است كه در قبال برخورد آن افسر پليس مي كنم.

جا دارد از فرماندهان نيروي انتظامي به خاطر تربيت نمو دن چنين سربازاني ،تشكر و قدر داني شود